Test SAAL Digital Fotoservice

Test SAAL Digital Fotoservice

Just try it!

Saal Digital stuurde een bericht of ik vrijblijvend hun service zou willen testen. Geen kosten, alleen een eerlijke mening zodra het product is ontvangen. Geen voorwaarden, geen addertjes onder het gras of verborgen kleine lettertjes. Just try it!
Een stevige marketingactie om jezelf – als foto(boek)service – flink in de schijnwerper te zetten. En voor alle duidelijkheid, hier is niets mis mee. Dit getuigt van lef en zelfverzekerdheid. Saal profileert zichzelf als high-end service en wil alleen maar topkwaliteit leveren. De kwaliteit vertaalt zich in de praktijk door het gebruik van dik papier, excellente afwerking, lay-flat bindmethode (openslaan en plat op tafel kunnen leggen zonder dat u de pagina’s moet vouwen) en een tevredenheidsgarantie. Voor mij zeker de moeite waard om te proberen, hetgeen ook is gebeurd. Onderstaand mijn bevindingen van het fotoboek dat ik heb laten maken door Saal Digital. 
meer…

Test Samyang XP 14mm F/2.4 Premium objectief

Test Samyang XP 14mm F/2.4 Premium objectief

Inleiding

Na het overleg met de redactie van de krant werd mij duidelijk dat voor de komende opdrachten mijn objectieven niet toereikend waren. Met name op het gebied van groothoek voor de Canon 5D MkIII had ik een hiaat. De meest logische keuze zou zijn om de Canon EF 11-24mm f/4.0L USM aan te kopen. Alleen de prijs van 3099 euro is een serieus obstakel. Zeker voor een objectief dat frequent maar niet heel vaak gebruikt zal gaan worden. Kortom, een alternatief dient gevonden te worden. meer…

Kerstverhaal (moderne versie)

Kerstverhaal (moderne versie)

Drie Wijzen op pad

Wanneer ze zijn gaan lopen, dat weet ik niet. Maar lopen deden ze, de drie wijze vrouwen uit het Oosten. De een in Uggs gestoken, de tweede op sneakers en de derde op fantasieloze platte schoeisel. Vlot verliep het niet. Het was ook warm. De wijze vrouw op Uggs en met ultrakorte rok had nog het minste last van de overdagse warmte. Alleen moest zij wel oppassen dat de zonnestralen haar te diepe decolleté te veel zouden bestralen. De wijze vrouw op het reguliere schoeisel had daar geen last van. Integendeel zelfs. Binnen in haar boerka leek het wel een sauna. Zij voelde zich echter meer op haar gemak dan haar te opzichtige Uggs collega. Als te doen gebruikelijk was de wijze vrouw op sneakers echt de wijze gulden middenweg. Haar nauwelijks zichtbare schampere glimlach om haar mond was haar enige uiting dat zij het niet eens was met de uiterlijke vertoningen van haar twee collega Wijzen. Als enige had zij een goede compacte navigatie meegenomen. Navigeren op basis van de sterren had geen van hen geleerd. Daarbij zouden ze ook regelmatig in de war raken door de passage van het International Space Station. Hoe dan ook, deze voettocht had een doel, namelijk het verwelkomen van een nieuwboorling.
De navigatie wees de route. Dwars door bebouwd en over onbebouwd terrein. Wolkenkrabbers werden afgewisseld door open terreinen bestrooid met zand en middelhoge bergen. Regelmatig werd het navigatie-apparatus bijgeladen middels een compacte handzame zonnecel. Eenmaal hadden zij een lift gekregen van een enorme vrachtauto met Nederlands kenteken maar met een Oost-Europese chauffeur. De rest werd per voet afgelegd.

Polarisatie

De drie Wijzen wisten niet wat hen te wachten stond. De WhatsApp die zij hadden ontvangen bevatte summiere informatie. Alleen een verzamellocatie, vertrekdatum en tijd, de richting die zij moesten lopen en dat eenieder een cadeau moest meenemen. Zij zouden vanzelf een onmiskenbaar teken tegenkomen zodra zij hun doel hadden bereikt. Verder werd uit het bericht duidelijk dat er een geboorte aanstaande was. Zij hadden alle drie gelijktijdig het bericht ontvangen, namelijk tijdens de lunch op de universiteit waar ze werken. Het WhatsApp-bericht was niet echt dwingend, maar liet ook geen ruimte om deze toch niet te negeren.
Al dagen liepen zij achtereen naar hun onbekende bestemming. Tussendoor werd er regelmatig een rustpauze ingelast. ’s Nachts vonden zij eenvoudige slaapplaatsen in een hostel. Ze waren licht bepakt met alleen het noodzakelijke wat zij nodig hadden voor deze reis en de cadeaus. Om de nieuwboorling te begroeten en te vereren hadden de wijze vrouwen de nieuwste versie van de iPhone, een flesje TOM FORD Old Wood Eau de Parfum en een levenslang abonnement bij McDonalds meegenomen.
Tijdens de schemeravond van hun zevende reisdag doemde aan de ginder de gloed op van een stad. Dit betekende dat zij nog maar kort hoefde te lopen voordat zij misschien de nacht konden doorbrengen in een meer prestigieus sterrenhotel. Dit idee gaf hun moed. Ondanks hun goede fysieke conditie raakten ze toch langzaamaan verzwakt. De vermoeidheid ging ook parten spelen in de onderlinge verstandhouding. Konden zij in het begin goed met elkaar overweg, naarmate de tijd vorderde, kwamen meer tegenstellingen aan de oppervlakte. Eigenlijk raakte deze kleine groep wijze vrouwen sterk gepolariseerd. Het gevolg was dat een academisch dispuut telkenmale verzandde in het onzinnig oprakelen van eigen rigide visies. Zelfs de wijze van de gulden middenweg kon niets meer bewerkstelligen om de gelederen gesloten te krijgen. Ze moesten weldra hun doel bereiken anders zou deze missie gegarandeerd op niets uitlopen.

Eindbestemming

De gloed van de stad kwam alras dichterbij. Wat zij uit de verte niet hadden herkend, was een gigantisch hoge kerstboom. Niet zo’n klassieke naaldboom met versierselen, maar een hoge mast met felle verlichting aan de tuikabels. Dwars door de laatste restjes woestijn liepen zij linea recta naar deze te moderne kerstboom. Dit kon niet anders dan dat dit hun teken moest zijn. Hun gepolariseerde geschillen verdwenen naar de achtergrond. Het aanschouwen van hun einddoel zorgde voor verbroedering en tastbare onzekerheid. Intuïtief hadden ze eendrachtig besloten om naar deze moderne kerstboom te gaan. Maar wat zouden ze daar aantreffen? Was het überhaupt wel hun eindbestemming, hun lot? De slordige buitenwijken van het moderne Bethlehem lieten de Wijzen snel achter zich. Vreemde blikken van de inwoners vielen hun ten deel. Luid claxonnerende auto’s hielden er amper rekening mee dat zij drukke wegen wilden oversteken. Het kabaal en de drukte waren hels. Hun oren waren gewend geraakt aan de stilte van de afgelopen dagen. Dit was echt te veel, maar onverstoorbaar vervolgden zij hun weg. De kerstboom leek wel in de hemel te eindigen met zijn verlichte top. Zo enorm hoog en kolossaal was het. Op het moment dat zij de voet van de hemelrijkende kerstboom zagen, wisten zij dat hun vrouwelijke intuïtie hun niet in de steek had gelaten. Dit was hun eindbestemming.

Imanu’ela

Aan de voet van de kerstboom was een melkveehouderij gesitueerd. Hoewel de boerderij zelf donker was, was een aanpalend object verlicht. Nee, het was niet zo’n typisch klassieke stal. Het was groter en bedoeld voor veel vee. Zacht geelachtig licht werd door de stal gestrooid. Het melkvee had zich gegroepeerd in een van de hoeken van de stal. Er hing een weldadige serene rust. De koeien weken gracieus uiteen toen ook de drie wijzen zich naar de bewuste hoek begaven. In de hoek werden zij geconfronteerd met de nieuwboorling. Een slapende baby met een vredige gelaatsuitdrukking. Eigenlijk leek het wel alsof er een begin van een glimlach op de toet van de baby te zien was. Of misschien was het genoegzaamheid wat zij zagen. De Maxi Cosi, waarin de baby lag, leek wel in een lichtbundel te staan, terwijl er geen lichtbron zichtbaar was die hiervoor verantwoordelijk was. De harten van de Wijzen vervulde zich met een gevoel van pure tevredenheid en gelukzalige warmte. Ze wilden de baby oppakken en intens knuffelen. De moeder voorkwam dat. Zij zat gehurkt naast de Maxi Cosi en hield haar baby nauwlettend in de gaten. De Wijzen vroegen de moeder waar en wie de vader was. Moeder wees op de andere vrouw naast haar. Nee, het was niet echt een onbevlekte ontvangenis. Deze zwangerschap was heel klinisch in de kliniek tot stand gekomen en met behulp van de spermabank en IVF. Wat de Wijzen direct opviel, naast het feit dat deze nieuwboorling twee moeders zou hebben, was de verschillende herkomst van de ouders. De vrouw die het eerst sprak, was duidelijk Joods, terwijl de meer zwijgzame vrouw van Palestijnse afkomst was. Dit realiserende schaamden de drie Wijzen zich voor hun niet aflatende polariserende gekibbel onderweg. Zij beseften dat er zoveel meer is dan hun eigen mening aan een ander opleggen. Verdraagzaamheid, menselijke warmte en het bieden van geborgenheid is boven alles verheven. Het kindje voor hen lag in alle onschuld te slapen en had hen nu al een wijze levensles geleerd. Hoewel de baby al een andere naam had gekregen, noemde de wijze vrouwen haar Imanu’ela.
Nederig werden de cadeaus naast de Maxi Cosi gelegd. Uit een tas werd een kaart en een balpen gehaald. Alle drie schreven zij iets op de kaart. Iets wat het kind richting zou geven tijdens haar verdere leven. Zij hadden opgeschreven:
Zie deze cadeaus als tekenen van overbodigheid. Gebruik de telefoon alleen als er grote afstanden overbrugd moeten worden. Het zal nooit en te nimmer persoonlijk contact vervangen. Praat en eet met je familie en je vrienden, wanneer dan ook. Praat recht uit het hart.
Een hedendaags teken van de vluchtigheid des levens is het snelle fastfood abonnement. Smakelijk, maar niet echt uitblinkend in gezondheid en rust. Probeer het zoveel mogelijk te vermijden, maar gun iemand zo nu en dan deze pret.
Een rein verdraagzaam leven hoeft niet verbloemd te worden door dure excentrieke reukwaters of andere uiterlijkheden. Wees rein, blijf waardig en verstandig zoals je bent
.”

Zalig Kerstfeest!     

 

Fotografie is voor alle leeftijden

Fotografie is voor alle leeftijden

Een mailtje van Piet landde maanden geleden in de mailbox. Een korte introductie van de verzender vergezeld door een korte vraag. Zijn vraag had hij keurig en bescheiden ingepakt, zo blijkt uit de onderstaande tekst:

Ook mijn passie is straatfotografie, ben altijd benieuwd wat andere fotografen vastleggen wat zij maken, en zo kwam ik op uw site terecht. Ik vind de inhoud belangrijk in de foto’s, wat wil je er mee zeggen? Misschien vindt u het heel brutaal van mij, dat ik u vraag of u naar mijn straatfotografie wil kijken, en uw mening hierover geven. Wilt u er niet op reageren dan even goed fotovrienden.

Dergelijke vragen komen met enige regelmaat binnen. Vaak zijn het studenten van de fotovakschool, de fotoacademie of enthousiaste fotografen die zich straatfotografie eigen willen maken die dergelijke verzoeken indienen. Mijn aangeboren behulpzaamheid wordt immer met dergelijke vragen gewekt. Zo ook heeft Piet dit gedaan. Iets in de tekst van hem trok mij aan. Misschien de bescheidenheid. Misschien het compliment dat hij in zijn introductie gaf over mijn straatfoto’s (en uit pure bescheidenheid in de (dus bijna) integrale tekst weggelaten). Hoe dan ook, als iemand de moeite en tijd neemt om mijn website te bekijken, dan neem ik de moeite en tijd om hun foto’s te bekijken. En, hij had de presentatie geplaatst op Youtube en daar was ik gewoonweg nieuwsgierig naar. Gemakshalve had hij natuurlijk de link bijgevoegd. meer…

Rotterdams Poppentheater… gered!

Rotterdams Poppentheater… gered!

Spannende tijden voorbij

Het poppentheater dat is gevestigd op de hoek van Binnenwegplein en Coolsingel te Rotjeknor lijkt gered. Maar het waren wel spannende tijden, de afgelopen maanden. Misschien niet zo zeer voor het winkelende publiek, of de poppenkast kijkende kinderen zelf, maar wel voor de poppenspelers zelf. Zij moesten hals over kop in contact komen met de Rotterdamse bestuurders. Toch wel een lastige klus omdat ‘men’ van de Rotterdamse Raad van Kunst en Cultuur op het stadhuis altijd erg druk en bezet is. Tenminste, zo gaat het verhaal. Wellicht speelt ook mee dat ‘men’ bij het poppentheater het idee heeft dat zij een kleine onbeduidende partij is. Te onbelangrijk om directe en duurzame contacten te hebben met de gemeentebestuurders. Of is het vice versa? Het poppentheater is te petieterig voor metropool Rotterdam? Niets is minder waar, lijkt mij.

Acties en doorgaan was het motto

Kijk nou, Poppentheater Rotterdam mag blijven!

Klaas en de Koning kijken uit naar 2017

De afgelopen maanden heeft het poppentheater extra voorstellingen ten tonele gebracht. Het leek alsof de poppenspelers een finale eindsprint wilde houden. Een mazzeltje… het weer werkte ook mee. Een lange periode van droog weer bracht de Rotterdammers op de been in hun stad. Vaders en moeders brachten hun kinderen mee, terwijl opa’s en oma’s er een gezellig middagje uit van maakten met hun kleinkinderen. Steevast wilden de kinderen langs het Rotterdams Poppentheater. Met een broodje, ijsje of een zak patat in de hand lekker kijken naar het poppenspel. Hier geldt het adagium: kinderen blij, (groot)ouders blij!
Dat Rotterdammers zelf enthousiast zijn over dit nostalgisch stukje cultuur blijkt wel uit het aantal verzamelde handtekeningen; ruim 3000 maar liefst. Handtekeningen verzamelen was de meest publieksvriendelijke actie die werd gevoerd door het poppentheater. Nou ja, het was ook eigenlijk de enige actie. Theatermakers, waaronder ook poppenkastmakers, zijn niet zo schreeuwerig. Als zij de barricades op gaan, dan wordt dat bescheiden gedaan. Met het verzamelen van handtekeningen, dus. Ondertussen bleven de poppenspelers doorgaan en doorgaan met een uitgebreider programma. En met succes.

“Ik reageer op mijn publiek en zij op mij. Dat maakt het speels en interactief. Kinderen die thuis zitten te gamen, vinden het hier ontzettend spannend. Hun fantasie wordt enorm gestimuleerd en iedereen kan erin mee. Dát is de kracht. Iedereen kan hier even aan de werkelijkheid ontsnappen. Een mooie taak om te vervullen, en dat wil ik graag blijven doen.” (Citaat van poppenspeler Koos Wieman in Metro 5-9-2016)

Rotterdams Poppentheater… gered

Het Rotterdams Poppentheater is dus gered. Gered voor de komende vier jaar. Met een gerust hart hebben de spelers de kast voor de winderperiode gesloten. In het voorjaar vangt het nieuwe speelseizoen aan. Een oproep aan eenieder uit Rotterdam en de wijde omgeving: ga kijken in 2017!! Het is meer dan de moeite waard. Een oproep aan de Gemeente Rotterdam: omarm deze vorm van straatkleinkunst! Hou op met het geneuzel dat het poppentheater te weinig innovatief is. Stop jullie innovatie maar in… in… in jullie haven. Waardeer dat (groot)ouders met hun (klein)kinderen echt genieten van ouderwets poppenspel met een goed verhaal. Wat is daar mis mee? Dit is, samen met het geluid van de orgelman en de straatmuzikant, juist de charme van een binnenstad. Dit is onderdeel van stadsmarketing en customer-experience. Tussen al die troosteloze uniforme winkelketenwinkels, omhuld door winkelleegstand, moet je dit koesteren. Maar ja, wie ben ik om dat te zeggen!?

Dr. H.E. de Pagter, MSc MM
fotograaf

Vissers vissen ouderwets in Armacão de Pêra

Vissers vissen ouderwets in Armacão de Pêra

Armacão de Pêra, Algarve

Het huwelijk is officieel voltrokken, met de gasten gevierd en daarna… op huwelijksreis. Ietwat ouderwets, maar o zo lekker. Je leeft toch naar het huwelijk toe. Altijd wel een spannend gebeuren of alles naar wens verloopt. Dan ben je wel toe aan een weekje ontspanning. Ja toch, niet dan? Het vliegtuig bracht ons midden in de nacht naar Faro (Portugal) en met de bus door het nachtelijke Algarve naar Armacão de Pêra. Een klein stadje, gelegen aan de Atlantische Oceaan. En wat doe je tijdens zo’n huwelijkse vakantie? Lekker niets. Nou ja, niet helemaal niets want ik had natuurlijk de camera meegenomen. De reisgids vermeldde niets van een oud binnenstadje of pittoresk vissershaventje. Dus het was afwachten, want om toeristen te gaan fotograferen dat trek ik niet. Maar we werden aangenaam verrast. meer…

Natuurfotografie in de Biesbosch

Natuurfotografie in de Biesbosch

Biesbosch als fotogebied

Om vijf uur ging de wekker. Om vijf uur, maar liefst! Het gevoel van spijt om deze uitnodiging te accepteren was oprecht. Wij zouden deze dag een workshop natuurfotografie volgen in Nationaal Park De Biesbosch. De hele week was het weer goed geweest. Echter nu was het grauw en regenachtig. Pas in de loop van de dag zou het opklaren. Heb ik weer. Eén bijkomend geluk: de verzameltijd werd met drie kwartier verschoven omdat het nog te donker zou zijn. Maar toch, de wekker ging om vijf uur en bij het aanrijden van de Biesbosch was deze nog in donkerte verhuld. Maar ondanks het vroege tijdstip was ik opgetogen. Nog nooit in mijn leven had ik de Biesbosch bezocht. En ik woon er bijna om de hoek. Schande, maar deze dag was positieve ommekeer. Met een grote sloep zijn wij, een groep van acht personen, in alle vroegte de Biesbosch ingegleden. Natuurfotografie in een van de mooiste gebieden van Nederland. Geen idee wat mij te wachten stond. In ieder geval zouden we de big five niet fotograferen, maar wat dan wel? meer…

Redt het Rotterdams Poppentheater!

Redt het Rotterdams Poppentheater!

Klein straatkunst voor jong en oud

De telefoon rinkelde en Jos was aan de lijn. Een uiterst bescheiden en vriendelijke meneer. Hij belde omdat hij op zoek was naar een straatfotograaf die foto’s van mensen durfde te nemen. Specifiek wilde hij zijn publiek gefotografeerd hebben. Jos is namelijk één van de vier poppenspelers van het Poppentheater Rotterdam. Nu komt het, hij ziet nooit zijn publiek tijdens optredens. Nu de reële mogelijkheid bestaat dat de gemeente Rotterdam de subsidiekraan gaat dichtdraaien, en hij zelf al de pensioengerechtigde leeftijd heeft overschreden, leek het nu tijd om het publiek te zien. Een logische vraag, maar zo jammer van de reden. Hoe dan ook, op naar het Poppentheater. meer…

Gummaruskerk Steenbergen; la grande dame

Gummaruskerk Steenbergen; la grande dame

De kerkdeur van de hoofdingang van de Sint Gummaruskerk gaf zich niet zomaar gewonnen. De imposante deur liet zich alleen met een stevige ruk bevrijden uit haar beklemde positie. Een hartelijke ontvangst viel mij ten deel door mevrouw Leontine Tjioe en de heer Hein Veraart. Zij traden op als gastvrouw en -heer voor mijn rondleiding. Na de uitgebreide rondgang is de conclusie dat deze karakteristieke en imposante kerk omgeven is met verhalen en wetenswaardigheden. De Sint Gummaruskerk is niet zomaar een grote kerk die tevens dient als een ‘landmark’ van de regio, deze kerk is een icoon om trots op te zijn. meer…

Mercurius in de overgang!

Mercurius in de overgang!

Relatief zeldzame overgang Mercurius

Zodra wij het gaan hebben over snelheid, afstand en zeldzaamheid in combinatie met het heelal, dan gelden er andere opmaten. Vinden wij dat het rijden in een auto met 250 kilometer per uur extreem hard is (op de snelweg), dan valt dit in het niet als massa met 10.000 kilometer per seconde (tot wel 84% van de lichtsnelheid per uur) rond een zwart gat circuleert alvorens alles wordt opgeslobberd. Zo meneer de agent, gaat u daar maar eens controleren op snelheid en boetes uitdelen. Niet steeds bij mij, want dat is flauw als het elders er harder aan toegaat. Afijn, dergelijke evenementen gebeuren in sterrenstelsels nabij onze Melkweg, maar ook in stelsels op honderden miljoenen lichtjaren van ons verwijderd. meer…