Monthly Archives: april 2015

Fotofrenie, het bestaat

Fotofrenie, het bestaat

Fotofreen (1)

Het is nu toch echt officieel. Ook weer niet echt officieel officieel, maar toch wel bevestigd. Door mijzelf weliswaar, maar toch. Ik ben fotofreen en lijd derhalve aan fotofrenie. Logisch. Natuurlijk – zoals iedere Nederlander – heb ik het direct gegoogled. Niets te vinden. Sterker nog, het woord bestaat niet eens. Heb ik weer. Ben ik er eindelijk achter wat ik heb, bestaat het niet. Dat zou kunnen betekenen dat ik niet heb wat ik heb. Ik ben dus niet fotofreen. Maar toch heb ik het. Gisteren achter gekomen. Omdat er een foto gemaakt moest worden. Nooit gedacht dat fotograferen een methode is om een diagnose te stellen. Nou ja, natuurlijk röntgenfoto’s buiten beschouwing gelaten. Zie het al voor me:
“Mag ik een foto van u maken, alstublieft?”
“Nou, moet dat met zo’n grote camera, meneer de fotograaf?”
“Jazeker, het is een heel speciale camera. Net gekocht in Rusland. Een uitverkoopje. Mag ik nu de foto maken?”
“Vooruit dan maar. Moet ik lachen, voor op de foto?”
“Welnee mevrouwtje, het wordt een röntgenfoto. Kijk maar gewoon naar het vogeltje.”
Afijn, toch is de diagnose fotofrenie gesteld door te fotograferen. Gisteren, dus. En zonder röntgencamera. meer…

Fotograferen in Rotterdam dan

Fotograferen in Rotterdam dan

Hardlopende marathonlopers

De afspraak om in Rotterdam te gaan fotograferen was vele weken geleden gemaakt. Gewoon even via de mail een datum prikken. Niets bijzonders. Jacco, Marcel en ik gaan een dagje Rotterdam fotograferen. J en M houden van gebouwenfotografie en ikke doe vol gaarne straatfoto’s maken met mensen in de hoofdrol. En zoals ze elders plegen te zeggen… Rotterdam heeft het. Daags voor de dag begin ik met het nalopen van de camera’s en het opladen van de batterijen. Ook begint het nadenken, inherent aan de voorbereiding, over welke camera en objectief met het baasje mee mogen. De woensdag ervoor moest een afspraak in Rotterdam nagekomen worden. Daar zag ik billboards langs de weg met de aankondiging van de Rotterdam marathon 2015. Geinig. Zal wel weer knetterdruk worden in de stad. Moet je er niet wezen, dan. Een kilometer later, bij het tweede billboard, valt het oog op de datum. Hmmmm, 12 april, dat is snel. Maar wanneer precies? Geen idee. Pas bij het derde billboard gaat de flitslamp branden. Holie-me-tolie. Als wij gaan fotograferen, wordt ook de marathon gelopen. Jacco reageert optimistisch en oppert dat er dan in ieder geval mensen genoeg zijn om te fotograferen. Daarna proest hij het uit. Mars wil met de trein. Geen ge-emmer met parkeren en vanaf het centraal station is het gelijk gebouwen fotograferen. Ook een voordeel. Ja toch! Niet dan? En zo gebeurt het dat wij gedrieën naar de hardlopende marathonlopers in Rotterdam gaan. Bepakt en bezakt.

TGV Rotterdam Centraal (2015)

(klik voor vergroting)

meer…

Nieuw fotoproject van start

Nieuw fotoproject van start

Bizar, zeg maar

Je moet toch wat… Maar wat? In ieder geval iets wat je zelf leuk vindt. Eigenlijk geldt dat voor het ganse leven, doen wat je leuk vindt. Geeft het meeste plezier en voldoening. Maar in de fotografie geldt het ook, natuurlijk. Kom maar op met een leuk fotoproject. Leuk betekent dat het een lange houdbaarheidsdatum heeft, het project foto’s oplevert die je zelf mooi vindt en dat het aangenaam fotograferen is. Anders gezegd; je moet je ei erin kwijt kunnen kennen. Naaktfotografie – in zwart-wit – mag niet. Nee, niet zomaar een beetje verboden. Maar echt streng verboden door moeder de vrouw. Ze wil het niet, dus gebeurt het niet. Mocht u nu een beeld hebben van een vrouw met papillotten in het haar, half opgerookt peukje in de mondhoek, gebloemd keukenschort voor, chagrijnig uiterlijk en een deegrol dreigend in haar hand… houdt u dan vooral dit beeld vast! Kan nooit kwaad.
Mijn fotoproject over getatoeëerde mensen is bijna afgesloten. Nog enkele mooie mensen fotograferen om het af te ronden. Dan is Kees klaar en kan het worden afgrond. Het nieuwe fotoproject is een open project, gelaagd, tijdloos en met oneindige diversiteit. Ook de naam moet dit allemaal aankunnen. Bedenk maar eens wat… Maar wat? Met een enkeling overleg gehad. Hun hebben geen idee, zeg maar, dus, waarbij het ook nog eens is zoals het is. Absoluut! Bizar, zeg maar. En een passende naam is pas echt een uitdaging. Niet dan, ja toch!? meer…