Het is 70 jaar geleden dat de regio West-Brabant werd bevrijd van de bezetters. Ruim aandacht is hieraan besteed. Door de hele regio zijn herdenkingsceremonies georganiseerd. Ik mocht aanwezig zijn bij de herdenking in Welberg. Wat een indrukwekkende ceremonie. Deze ceremonie was groots en treffend in al zijn bescheidenheid.

Mijn tijdige aanwezigheid bij het klokmonument gaf de gelegenheid om met een Canadese veteraan te praten. Een gesprek met een bevrijder. Hij was oprecht geroerd en voelde zich nederig door de uitstekende organisatie van de herdenkingen en de goed onderhouden monumenten en graven. Daar kunnen ze thuis nog wat van leren. Peinzend kijkt hij even weg. Maar ja, thuis hebben ze alleen in vrijheid geleefd. Ik heb hem de hand geschud en bedankt voor het teruggeven van onze vrijheid. Zijn ogen werden nat.

Vele mensen bijeen bij het klokmonument in Welberg, tezamen op een klein landweggetje. De wind blaast over het land, de toespraken worden gehouden en gehoord, de vaandels gedragen, de kransen gelegd, de namen van de gevallenen voorgedragen en de doedelzak bespeeld. De aanwezigen zijn geroerd. De herinnering aan de oorlog is zo dichtbij en de bevochten vrijheid is tastbaar. De enorme ‘bel’ van het monument wordt in beweging gebracht. De onhoorbare klok wordt hoorbaar. De vrijheid wordt hoorbaar.

“Thuis in Canada hebben ze alleen in vrijheid geleefd. Daarom zijn de mensen minder zorgvuldig in het in stand houden van de herinneringen aan WO-II.”