Maagdenhuis ontmaagd

Oké, direct maar een flauw grapje… het Maagdenhuis is geen maagd meer en was geen maagd meer. Flauw, maar wel duidelijk en waar. Ook dat. Maar de bezetting door protesterende studenten in februari 2015 is niet de eerste studentenbezetting. De ontmaagding vond plaats – zoals zo vaak genoemd in de media – in mei 1969. Op negen-jarige leeftijd had ik hier destijds geen weet van. Nu wel. Hoe kan het ook anders met een op volle toeren draaiend media landschap. En het toeval wil dat wij – o, o, hoe toevallig – net naar Amsterdam gaan. Een mooie gelegenheid om het studentenprotest aldaar te bezoeken en te fotograferen. Mijn vrouw wil onder andere naar de DWDD Popup tentoonstelling. Tuurlijk schat, prima idee. Het is even een stukje lopen, maar ik ga graag met je mee. Zo, geregeld. Het Maagdenhuis ligt om de hoek van de DWDD Popup. Maagdenhuis… hier wij komen!

Verwelkomt door spandoeken

Spandoeken binnen het Maagdenhuis 2015

De elfde bezetting sinds 1969 van het Maagdenhuis te Amsterdam door studenten.

Op de heenreis naar Amsterdam worden we bijna continu op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen in het Maagdenhuis. ’s Middags is er een gesprek bij minister Bussemaker op haar departement. Hopelijk blijven de studenten nog wel even in het Maagdenhuis. Alles voor de foto, zou ik zeggen. Aangekomen hangen de spandoeken wit en aandachttrekkend aan de gevel van het beroemde huis. Diverse mensen zijn voor de open deur met elkaar in gesprek. Binnen is het een ontspannen drukte. Het geluid roezemoest door het gebouw. Het centrum wordt ingenomen door een groot roodachtig kleed en in een halve cirkel geplaatste stoelen. Het debat wordt gevoerd met elkaar en met bezoekers. De filmende, schrijvende en fotograferende pers is volop aanwezig. Zij concentreren zich op het centrum van de activiteiten. Ik ga het gebouw in. Op zoek naar andere foto’s. Op zoek naar iets wat ik zomaar tegenkom.

Eisen onveranderd

Debat en discussie in het Maagdenhuis 2015

Debat en discussies. De sfeer is aangenaam volhardend.

Op de eerste verdieping is ook activiteit. Studenten zitten achter hun schootcomputer, werken notities uit en neuzen in studieboeken. Anderen kijken – vanaf de gaanderij – neer op het centrum. Even verderop zit een groep op de grond, op hun billen. Ze luisteren aandachtig naar elkaar. Ik ben getuige van een college. Dit studentenprotest is niet zomaar een radicaal links feestje om ergens tegen aan te schoppen. Dit is serieus en het gaat ergens over. Ondertussen blijven zij gemotiveerd studeren. Dit zijn visionaire studenten die zich verweren tegen iets wat hun studie en toekomst dwarsboomt. Eisten de studenten in 1969 inspraak bij het bestuur van de universiteit, anno 2015 – let wel de elfde bezetting sinds 1969 – eisen de studenten democratie. Hier mogen we stellen dat de eisen nagenoeg hetzelfde zijn gebleven. In het kort willen de studenten betrokken zijn bij en invloed hebben op de besluitvorming. Besluiten die direct en indirect van doen hebben met hun opleiding, met hun toekomst. Nee, dit zijn geen opruiende linkse rebellen. Dit zijn studenten die verantwoording willen nemen voor hun studie, hun leven en hun toekomst.

Gunning wanhoopt

Ergens op een bankje ligt een man te slapen. Moe van het protesteren. Hij heeft even geen besef wat er om hem heen gebeurt. Rustig kan ik een foto nemen. Anderen aarzelen, maar nemen dan ook maar een snelle foto. Toch wel symbolisch, deze man in slaap. In een hectische wereld is er altijd wel ergens een moment van rust, van bezinning, te vinden. Alles is maakbaar. 

RvC voorzitter Bunning vindt het niet leuk.

RvC voorzitter Bunning krijgt volop aandacht van de pers. Wat nu gebeurt vindt zij niet leuk.

Studenten hangen over de balustrade om hun volle aandacht op de begane grond – het centrum – te richten. De lampen van de filmcamera’s zijn aan en de microfoons registreren. De voorzitter van het College van Bestuur, mevrouw Louise Gunning, staat in het centrum. Zij gaat het gesprek aan met de aanwezigen. Haar eerste woorden zijn opmerkelijk, namelijk dat zij het zo jammer vindt dat dit gebeurt. Wanhoop klinkt door in haar stem. Hoe met protesterende studenten om te gaan, heeft zij niet geleerd tijdens haar LOI cursus management en bedrijfskunde. Zij ervaart het protest als een aanval op… Ja, op wat eigenlijk? Op haar eigen functioneren? Op haar eigen beleid? Op haar eigen zorgvuldig opgebouwde curriculum vitae? Of op haar eigen persoon? Zij heeft in ieder geval niet door dat een uitspraak van wat zij ervan vindt er niet toe doet. Zij is even ondergeschikt aan hetgeen de studenten willen. Hier moet je je managementgeleuter en dooddoeners laten voor wat ze zijn en in gesprek gaan. Een gesprek zonder voorwaarden vooraf en op basis van wederzijds respect. Zoiets staat vast wel in haar LOI cursus, maar hoe doe je dat verdorie in de praktijk? Maagdenhuisbezetting 2015… Civitas academica!

“Maagdenhuisbezetting 2015, visionaire studenten strijden voor democratie”

Binnen het Maagdenhuis 2015