Focus op fotograferen

U weet het, vol overtuiging ik ben overgestapt naar Canon. En, eerlijk is eerlijk, tot grote tevredenheid. Wel even wennen aan het menu van de camera en waar de knoppen zitten. Zelfs de handleiding erbij gepakt. Niet omdat het nodig was, wel omdat het sneller gaat. Een oneindig aantal instelmogelijkheden. Niet de hele manual doorgenomen. Gestopt voor het hoofdstuk over het filmen. Even geen interesse. Dat is en blijft een voordeel van de M-serie van Leica, weinig knopjes en een uiterst eenvoudig en compact menu. Heerlijk. Alles gericht op het maken van foto’s. Zoals het hoort. Maar met de recente M-240 is ook Leica het tijdperk der filmende fotografen ingestapt. Afijn, de tijd en de techniek der fotocamera schrijdt voort… zei hij met enige weemoed in zijn stem.

Canonnen

Het meervoud van Canon is Canons. Of zou het Canonnen zijn? In ieder geval manifesteerde zich de latente behoefte om over een tweede body te beschikken. U weet wel, voor het geval dat. Afgelopen week met vier handen twee objectieven gewisseld. Dat kan beter. Niet een nieuwe body erbij. Zonde om veel geld te investeren in een reserve. Dat laten we over aan voetbalclubs. Eigenlijk wil ik een tweede camera die bijna niet gebruikt is, die bij een oud vrouwtje in de garage heeft gestaan. Grapje? Nee hoor, dit blijkt in de praktijk te bestaan. Met geduld en de tijd op zoek naar het gewenste. Twee interessante Marktplaats advertenties brengen mij tot het aanschrijven van de verkopers. Het stellen van enkele vragen geeft de mogelijkheid om de ‘andere kant’ te polsen. Eén reactie was echt vriendelijk en innemend. Meer informatie dan gevraagd en ook goed. Ook de persoonlijke ontmoeting is vriendelijk en prettig. Een gepensioneerde architectuurfotograaf. Eerste eigenaar van deze Canon 1 Ds Mark II met iets meer dan 20.000 kliks. Goed kijkende bleek de body alleen maar een klein krasje te bevatten. That’s all. Bij nadere inspectie van de sensor kwam geen pluisje of oneffenheidje aan het licht. En, niet geheel onbelangrijk, functioneel was deze camera prima in orde. De prijs? Ook dik in orde. Het was eigenlijk een prijsje. Ik zeg… een tweedehands toppertje.

Welkom thuis

Vrouwlief heb ik niet van de aankoop op de hoogte gebracht. Wel een overpeinzing waard. Hoe dit zo tactisch mogelijk aan te pakken. De oplossing komt spelenderwijs en begint bij Facebook. Zij merkt mijn vraag over de aansluiting met de computer op. Hé, vervelend dat de aansluiting lastiger is dan verwacht. Of ik geen spijt had van de aankoop. Nope. Ondertussen lagen de twee Canonnen gebroederlijk naast elkaar op een klein muurtafeltje. Inmiddels was zij vele malen dit tafeltje gepasseerd. Mijn fotocameratafeltje. Ach, ze kijkt wel, vrouwlief, maar ziet niet. Net zoals zij mijn Facebookbericht leest maar niet begrijpt. De meerderheid van mijn camera’s zijn zwart en lijken op elkaar. De M9 is de vreemde eend in de bijt, maar even in reparatie, dus niet thuis. Eens gelijkend liggen ze daar, op mijn fotocameratafeltje. Onopgemerkt. Ik lach. Haar achterdocht groeit. Ze voelt zich in de maling genomen. Ach lieverd, heus, door wie dan? Zeg het mij en ik zal hem mores leren. Een vriendelijke lachende sfeer vult het huis. De tweede Canon wordt zonder tegenpruttelen geïntroduceerd en… geaccepteerd. Welkom thuis.

“Ik wil een tweede camera die bijna niet gebruikt is, die bij een oud vrouwtje in de garage heeft gestaan.”