Vroeger… vroeger was alles anders. Niet beter, wel anders. Voor de zakenman – en de spoedeisende diensten – was de mobiele telefoon een uitkomst. Een echte innovatie met meerwaarde. Al spoedig werd de meerwaarde herkend door handelsreizigers. Niet die met een lange regenjas en een gleufhoed op, zich verplaatsend per trein of metro, maar die met een middenklasse leaseauto. Onder het mom van het onderweg afspraken kunnen maken en het ‘closen’ van deals, werden de vertegenwoordigersbazen bestookt met aanvragen voor mobiele telefoons. Toen nog pseudomodern een autotelefoon genoemd. Zo eentje met een antenne op het dak. Als een dergelijke aanvraag werd afgewezen, dan was de handelsreiziger zwaar gepikeerd. Tegen collega’s, die het wilden horen, werd verteld dat het leasen van een auto zonder sprietje op het dak, duurder was dan een auto met. Omstandig werd dan uitgelegd hoe de meerprijs van het niet plaatsen van zo’n externe antenne in elkaar stak. Uiteindelijke kreeg iedere sales-man en -vrouw een autotelefoon. Dit was in de tijd dat in kranten te lezen viel dat de autotelefoon het meest gebruikt werd voor het naar huis bellen. Er werd dan aangekondigd dat ‘men’ onderweg naar huis was en geïnformeerd werd naar wat er op tafel kwam. Het was ook toen, dat de argumenten ter verdediging van de onmisbaarheid van dit autokleinood scherp werden bijgesteld. Het kleinood was onontbeerlijk voor de benodigde bereikbaarheid!

“De smartphone is verworden tot het sociaal communicatie instrument van de moderne – immer bereikbare – vrouw.”

Nu… nu is alles anders. Niet beter, wel anders. De zakelijke autotelefoon is ingeruild voor de mobiele smartphone. De gebruiker is gewisseld van vertegenwoordigers naar vrouwen en kinderen. Het valt mij op dat het voornamelijk vrouwen zijn die te pas en te onpas met hun smartphone in de weer zijn. Ik ken iemand die werkelijk dag en nacht de activiteiten van haar Facebook familie in de gaten houdt. Op die activiteiten moet gereageerd worden en wel direct natuurlijk. Een ander draagt haar smartphone de hele dag in haar broekzak. Lekker opgeborgen denkt u? Helemaal niet. Dat ding staat op trillen. Naar het schijnt trilt het dan ook de gehele dag. Waarom? Haar hele sociale netwerk (inclusief giebelende vriendinnen en kirrende oud-studiegenoten) Whatsappt, Facebookt, Twittert, Telegramt en Messengert. Je mag toch geen bericht van enige importantie missen, toch? Daarom wordt op ieder moment een vluchtige blik geworpen op het scherm van de smartphone. Liefst een beetje stiekem. Smartphone half uit de zak en even naar beneden gluren. Het mag natuurlijk niet echt opvallen. En wat dacht u van de kinderen van de moderne moeder? Zowel de kinderen alsmede de moeder zelf moeten de hele dag bereikbaar zijn. Het kleinood is onontbeerlijk voor de benodigde bereikbaarheid!

De foto bij deze column is hét bewijs. Kijkt u maar eens om u heen en u bent overtuigd van de innige relatie tussen de vrouw en haar smartphone. De smartphone is verworden tot het sociaal communicatie instrument van de moderne – immer sociale en bereikbare – vrouw. Is het niet zo dat vrouwen, door het gebruik van hun sociaal communicatie instrument, voor hun directe omgeving juist asocialer worden? Tsjaa… dan zou sociale media leiden tot a-sociaal gedrag en b een contradictio in terminis.

Wilt u reageren op deze column. Dat kan. Ik zie uw handgeschreven brief met belangstelling tegemoet.