De queeste van de oude wagen

Een foto kan zich ontwikkelen. In de loop der tijd en middels verschillende opnames of pogingen. Je hebt iets in je hoofd maar het wil niet tot de gewenste afbeelding komen. Een interessant proces vangt aan. Niet wetende waarmee het zal eindigen. Wordt het tevredenheid, een succes of een mislukking. Misschien zelfs wel een onopgeloste queeste. Alles tussen jubel en teleurstelling is mogelijk. En dit alles is begonnen met het zien van een oude wagen ergens tussen hier en daar. Nog geen zes kilometer van mijn huis. De oude wagen intrigeert. Daagt uit. Hij wil op de foto. Nee, hij moet op de foto, maar wel op een interessante manier. Mijn queeste op kleine schaal.

Mist als achtergrond, de wagen onbekend

Het zal iets meer dan een jaar geleden zijn dat ik de oude auto zag. Hij staat – achteraf op een erf – iets van de weg af. Wel goed zichtbaar. Nauwelijks opvallend. Op een trieste regenachtige dag dacht ik het vehikel mooi te kunnen vereeuwigen. Niet dus. Het resultaat was ronduit teleurstellend. Het sprak niet aan. Afgelopen week een nieuwe kans met ander weer. Mist. Vanaf de straatkant gefotografeerd. Resultaat naar volle tevredenheid. De mist laat de wagen soleren. En de scene is prachtig. Rommelig, zonder overheersend te zijn. Op Facebook wordt de foto enthousiast ontvangen. Maar ik weet niets van deze oude wagen. Op Facebook komt ‘men’ niet verder dan dat het, vermoedelijk, een oude ambulance is. Het blijft geen informatie. Niets, nada, noppes. Dat kriebelt. Irriteert zelfs.

Ford Koln (Rhein) in de mist

Ford Koln (Rhein) in de mist.

Een Duits Belgische Ford Köln

Daags na het maken van de foto terug naar de plaats des wagens. Aan de straatkant van het erf is een bloemenwinkel. De mevrouw in de winkel heeft er geen probleem mee dat ik de wagen wil fotograferen vanaf hun erf. Maar informatie over de auto? Nee, dat gaat mij niet lukken meneer. Haar man geeft de gevraagde informatie. Plus een onverwacht extraatje. In de schuur staat namelijk nog een exemplaar, verklapt hij. Een veel betere en mooiere. Hij doet het zelfs nog en heeft enkele jaren terug als vakantiewagen gediend. Loop even mee. Wouw, een aangename verrassing. Door het huis naar achteren. De laatste deur naar de grote schuur opent zich. Binnen is het donker. Het licht valt aan de andere kant binnen. Het licht valt precies op de andere wagen. Onder een laag stof is een lichtblauwe kleur te zien. Fris en sprankelend. Kijk, de andere Ford Köln van het type Rhein. Gebouwd in 1954 in Duitsland. Gekocht door het Belgische leger. Naast de Ford staat – ook bedekt met een fijn laagje stof – een oude VW Kever. Natuurlijk mag ik fotograferen. Enkele stellages en scene-verstorende attributen worden voortvarend opzij geduwd. Stralend in hun oudheid staan beide wagens te pronken en te lonken. Zichtbare vergane glorie die – blijkens wat ik zie – nog steeds bestaat.

De vriendelijke eigenaar vertelt over het verleden van de Ford, de relatie tot het exemplaar dat buiten staat en de techniek van de bouw. Enthousiast als een echte liefhebber. Ook trots, op een prettige manier. Buiten maak ik nog enkele foto’s. De ‘binnen foto’s’ zijn heuse plaatjes. Tevreden. De buiten foto’s zijn mooi, maar overstijgen de bestaande foto – gemaakt tijdens de mist – niet. Ach.

Ford Koln (Rhein), 2e poging.

Ford Koln (Rhein), 2e poging.

Gelukkig gelukkig

Boeiend dat het eindresultaat het resultaat van een ontwikkeling is. Een ontwikkeling gebaseerd op de wil om een beter resultaat te willen hebben ten opzichte van de eerste serie. Destijds leek het een leuke foto, maar was het niet. Ik had niet meer uit die scene kunnen halen. Nu wel, met het weer als helpende hand en van grote invloed op de beste ‘buitenfoto’. De isolerende rol van de mist is cruciaal. Als fotograaf moet je ook geluk hebben. Geluk als factor is regelmatig onontbeerlijk. Aanwezig zijn op het juiste moment, op de juiste plaats. Gelukkig straalde de zon door het juist raam de schuur binnen. Gelukkig stonden de Ford en de VW gebroederlijk naast elkaar in de zon. Gelukkig ging ik terug naar deze locatie en trof ik beide vriendelijke mensen. Gelukkig mocht ik bij hen fotograferen. Gelukkig was ik bij machte om de foto’s te maken en beheerste ik de camera’s. Gelukkig bestaat internet om deze column te plaatsen met bijbehorende foto’s. Gelukkig bent u nu hier om dit alles te lezen en te bekijken. Dank u wel hiervoor en ik prijs mij gelukkig. Hoe kan dat ook anders!

“Natuurlijk mag ik fotograferen. Stralend in hun oudheid staan beide wagens te pronken en te lonken.”