Foto expositie

Of ik interesse heb om mee te werken aan een expositie in oktober 2018. De afzender kende ik, maar de inhoud van de uitnodiging was even zo summier als nu beschreven. Betreft het mijn straatfotografie? Hoe zeg ik dit netjes… na ampele overwegingen ben ik uiteindelijk tot de slotsom gekomen… JA, natuurlijk! Wel gecommuniceerd dat enig inhoudelijk overleg en afstemming, onder genot van een kop koffie, gewenst is. Dit begreep de vragensteller, vanzelfsprekend.
Het kopje koffie werd, tijdens het overleg twee weken later, opgevolgd door een goed glas witte wijn. De afzender is actief als organisator van culturele evenementen en exposities in Sint Willebrord. Met enige regelmaat worden fotografen uitgenodigd te participeren, maar ook kunstschilders, sculpturisten, dichters, beeldhouwers, glasblazers etc. Aan de grote bespreektafel in de expositieruimte werd het globale plan uit de doeken gedaan. Een gezamenlijke expositie met maximaal vier kunstenaars, waaronder ik zei de gek, die verschillende vormen van kunst moeten tonen, maar met een overkoepelend thema. Hmmm… leuk, interessant, boeiend, maar lastig. Wat is het thema waarbinnen mijn straatfotografie past? Uhh, tja dat wordt inderdaad lastig. Maar wel exposeren?

Nieuw plan

Tijdens het overleg verschillende opties de revue laten passeren. Over en weer, en glaasje gevuld. Praat lekkerder. Van meet af aan is één punt duidelijk, namelijk mijn foto’s moeten straatfoto’s zijn. Verschillende onderwerpen worden ingebracht. Actueel, herkenbaar, tijdsbeeld en mensen. Ach, om hieraan te voldoen kan ik zonder problemen een keuze maken uit het bestaande archief. Echter, zo eenvoudig is het allemaal niet. De expositie moet mensen trekken, enthousiasmeren en, indien mogelijk, ook verkopen. Dat laatste is vrij lastig met mijn straatfoto’s. Tenminste, dat is mijn inschatting. Mijn straatfotografie toont mensen op straat die een tijdsbeeld uitdragen of die een emotie tonen. Maar wie wil een dergelijke foto aan de muur of in een kantoor waarop mensen duidelijk herkenbaar in beeld afgebeeld staan? Al pratende, ideeën uitspreken, proefballonnetjes oplaten en met beide benen op de grond blijven, wordt het uiteindelijke plan steeds zichtbaarder. Figuurlijk gesproken dan.
Het plan is afgehamerd dat ‘mijn’ expositie verplaatst wordt naar april 2019. Voor deze expositie ga ik nieuwe straatfoto’s in zwartwit maken. Het overkoepelende thema is afgetikt op het niet herkenbaar fotograferen van mensen die of alleen zijn of het ontlopen van drukte uitbeelden. De foto’s mogen wat deprimerend overkomen.
Naast de foto’s wordt contact opgenomen met een filosoof die het thema van de foto’s in een verhaal kan duiden. De expositie moet gecompleteerd worden met aanvullende kunstenaars die met glaswerk of sculpturen het thema ondersteunen. Voila, het plan. En ja, ik ben enthousiast, want dit gaat werken.

Straatfotografie in uitvoering

Bordeaux dog. Herman de Pagter / We Think Photo 2018

Met de camera aan de schouder, of op de achterbank, blik ik constant om mij heen. Zoekende. Zoekende naar fotomomenten die binnen het thema passen. Opeen waterkoude dag zie ik in de verte een mevrouw lopen met haar hond (foto rechts). Via kleine weggetjes ben ik bij haar in de buurt gekomen, maar wel met voldoende afstand. Zij, en haar Bordeaux dog, loopt mij tegemoet. Links een rij bomen, achter haar de weidsheid van het platteland. Vanuit verschillende perspectieven heb ik haar gefotografeerd. Op een afstand blijft zij staan, geduldig. Na mijn gebaren dat zij moet doorlopen, komt zij naderbij. Vijfenveertig minuten zijn we in gesprek met elkaar geweest. Heb ik al verteld dat het waterkoud was?
Afijn, de eerste foto voor de nieuwe expositie is gemaakt (bovenaan dit artikel). Thuis zie ik pas dat zij in haar ene hand de hondenriem vasthoudt en in de andere haar mobiele telefoon. Deze foto levert, in eerste instantie, meer op dan ik had gedacht en gehoopt.

Uitbreiding idee

Om mijn straatfoto’s te vervolmaken, is wachten op inspiratie en de juiste ambiance. Al schrijvende komt het idee op om iedere foto te vboorzien van tekst. Nee, geen verhaaltje, wel iets in dichtvorm. Het gedicht moet complementair aan de foto zijn. Het moet de sfeer, het gevoel, het beeldend verhaal aanvoelen en in woorden vervatten. Geen idee of het gaat lukken. Afijn, het is wel de moeite van het proberen waard.