Hardlopende marathonlopers

De afspraak om in Rotterdam te gaan fotograferen was vele weken geleden gemaakt. Gewoon even via de mail een datum prikken. Niets bijzonders. Jacco, Marcel en ik gaan een dagje Rotterdam fotograferen. J en M houden van gebouwenfotografie en ikke doe vol gaarne straatfoto’s maken met mensen in de hoofdrol. En zoals ze elders plegen te zeggen… Rotterdam heeft het. Daags voor de dag begin ik met het nalopen van de camera’s en het opladen van de batterijen. Ook begint het nadenken, inherent aan de voorbereiding, over welke camera en objectief met het baasje mee mogen. De woensdag ervoor moest een afspraak in Rotterdam nagekomen worden. Daar zag ik billboards langs de weg met de aankondiging van de Rotterdam marathon 2015. Geinig. Zal wel weer knetterdruk worden in de stad. Moet je er niet wezen, dan. Een kilometer later, bij het tweede billboard, valt het oog op de datum. Hmmmm, 12 april, dat is snel. Maar wanneer precies? Geen idee. Pas bij het derde billboard gaat de flitslamp branden. Holie-me-tolie. Als wij gaan fotograferen, wordt ook de marathon gelopen. Jacco reageert optimistisch en oppert dat er dan in ieder geval mensen genoeg zijn om te fotograferen. Daarna proest hij het uit. Mars wil met de trein. Geen ge-emmer met parkeren en vanaf het centraal station is het gelijk gebouwen fotograferen. Ook een voordeel. Ja toch! Niet dan? En zo gebeurt het dat wij gedrieën naar de hardlopende marathonlopers in Rotterdam gaan. Bepakt en bezakt.

TGV Rotterdam Centraal (2015)

(klik voor vergroting)

Objectief kiezen

De uitdrukking ‘bepakt en bezakt’ klopt helemaal. Zelf was ik bepakt met mijn Leica met een 50 millimeter objectief. Lekker onopvallend en handzaam. De twee compagnons stonden bij de werktafel te delibereren welk objectief het zou moeten worden. De 24-70 werd de nek omgedraaid ten faveure van de 70-200. Of toch weer niet, wel, niet? Nadat de 24-70 erop zat werd deze ten lange leste weer verwisseld voor het grote kanon. Of het wel zo’n verstandige beslissing was, zo’n knoeperd, het is immers druk in de stad. Ze kijken en staan als twee jagers met een jachtgeweer in hun hand. Wat ik hier zie, doet aan de schrijver Vilém Flusser denken. Hij schreef over de mens die voorzien is van een fotoapparaat: ‘het is de oeroude jagende geste van de paleolithische jager op de toendra’ (uit Een filosofie van de fotografie). Deze fotojagers keken op en naar elkaar. De overtuiging straalde uit hun ogen. Het besluit is genomen. De 70-200 millimeter is het en blijft het voor Jacco. Mars gaat voor de meer bescheiden 28-300. Ik besef dat wij luxe dieren zijn met luxe vraagstukken. Hoe meer camera’s in ons bezit, des te meer twijfel over wat wij mee zullen moeten nemen op onze jacht. En nu op een hollende draf naar Rotterdam.

Fotograferende musketiers

Bezoeker marathon Rotterdam 2015

(klik voor vergroting)

Mars noemde ons al eerder de drie musketiers. Allen voor één, één voor allen. We staan als groep voor fotografie, maar acteren ook individueel. Met deze basis geniet ik van zo’n dag fotograferen met z’n drieën. Maar met alle gemak ga ik vooruit of laat ik mij terugzakken – uit de groep – om individueel mijn gang te kunnen gaan. Even niet praten. Even niet opvallen als drie fotograferende mensen. Even op zoek naar leuke situaties waar mensen de hoofdrol spelen. Een praatje met de teleurgestelde uitvaller. Klik, een foto. Recht voor een meneer gaan staan die leuk zijn pet achterste voren draagt. Klik, een foto. Een andere meneer met een hoedje wil ook op de foto. Klik, een foto. Een wirwar aan sponsjes liggen op de grond als gewezen verfrissing voor de marathonlopers. Klik, een foto. Een fotografe zit op een verhoging haar resultaat te bekijken. De lopers glijden achter haar langs op weg naar de finish. Klik, een foto. Ook gebouwen – niet mijn meest fotogenieke objecten – moeten eraan geloven. Klik, weer een foto.

Uit het oog

Erasmusbrug Rotterdam (2015)

(klik voor vergroting)

We proberen elkaar in het oog te houden. Dat lukt niet altijd. De mannen blijken een Whatsapp gestuurd te hebben om te herenigen. Het bericht lees ik pas op een terrasje als we uitgebreid achter een groot glas frisse melk zitten. Vaker heb ik gemerkt dat het handig zou zijn om een app op je telefoon te hebben waarop je kunt zien waar iedereen is. Nee, niet echt iedereen iedereen. Maar het groepje waar je op dat moment mee bent. Nu, in Rotterdam, waren we elkaar even uit het oog verloren. Gebeurde ook met de Leica groep in Parijs. Dat kwam niet meer goed. De groep bleef toen opgedeeld voor de verdere dag. Als je een app hebt waarop je kunt aangeven welke telefoon (= persoon) tot de groep behoort, dan kun je elkaar altijd zien als een gekleurd bolletje ergens op een plattegrond. Koppel er een kleine berichtenservice aan en je verliest elkaar virtueel nooit uit het oog. Zal er vast al wel zijn. Weer iets voor op het to-do lijstje. Nu was dat niet nodig. We vonden elkaar al snel.

Foto’s kijken

Het fotoresultaat na een dag fotograferen is variabel. Althans, qua kwantiteit. Heeft Mars zo’n 700 kliks vergaard. Jacco doet het voor zo’n 350. Zelf mocht ik zo’n 200 maal de sluiterknop indrukken. Uiteindelijk moeten we een selectie maken van de vijf beste foto’s. Om aan elkaar tonen. Volgende week. Onder genot van een kop koffie natuurlijk. Of een glas melk. Dat kan ook nog. Elkaar uitleggen waarom de foto gemaakt is. Elkaar uitleggen wat we ervan vinden. Elkaar aanhoren en van elkaar leren. Op een prettige ontspannen wijze. Leuk.

Na Antwerpen en Rotterdam gaat de volgende fototrip naar 020. Iets om naar uit te zien.

Uitvaller Rotterdam marathon 2015

Een ware pechvogel. Op driekwart van de marathon viel hij uit vanwege een blessure aan zijn knie. De finish was in zicht.