Een mailtje van Piet landde maanden geleden in de mailbox. Een korte introductie van de verzender vergezeld door een korte vraag. Zijn vraag had hij keurig en bescheiden ingepakt, zo blijkt uit de onderstaande tekst:

Ook mijn passie is straatfotografie, ben altijd benieuwd wat andere fotografen vastleggen wat zij maken, en zo kwam ik op uw site terecht. Ik vind de inhoud belangrijk in de foto’s, wat wil je er mee zeggen? Misschien vindt u het heel brutaal van mij, dat ik u vraag of u naar mijn straatfotografie wil kijken, en uw mening hierover geven. Wilt u er niet op reageren dan even goed fotovrienden.

Dergelijke vragen komen met enige regelmaat binnen. Vaak zijn het studenten van de fotovakschool, de fotoacademie of enthousiaste fotografen die zich straatfotografie eigen willen maken die dergelijke verzoeken indienen. Mijn aangeboren behulpzaamheid wordt immer met dergelijke vragen gewekt. Zo ook heeft Piet dit gedaan. Iets in de tekst van hem trok mij aan. Misschien de bescheidenheid. Misschien het compliment dat hij in zijn introductie gaf over mijn straatfoto’s (en uit pure bescheidenheid in de (dus bijna) integrale tekst weggelaten). Hoe dan ook, als iemand de moeite en tijd neemt om mijn website te bekijken, dan neem ik de moeite en tijd om hun foto’s te bekijken. En, hij had de presentatie geplaatst op Youtube en daar was ik gewoonweg nieuwsgierig naar. Gemakshalve had hij natuurlijk de link bijgevoegd.

Piets foto’s

Het bekijken bleek de moeite waard. Het betrof een zwart-wit serie met een aantal sterke foto’s en met zorg geselecteerd. Al met al, Piet mijn complimenten gegeven en hem persoonlijk een aantal bevindingen gemaild. Als retourbericht kwam een welgemeend bedankje binnen in mijn digitale postvak. Ik moet zeggen: keurige jongen, die Piet.

Enkele maanden later had hij wederom een presentatie gemaakt en op Youtube geplaatst. Wederom een bescheiden vraag c.q. verzoek om dit te willen bekijken en te beoordelen. Dit keer was de presentatie langer en leek minder ‘doorgeselecteerd’. Ook waren tal van foto’s te scherp (naar mijn bescheiden mening) en pixelachtig. Daarbij had ik niet door dat hij series binnen de serie aanbood. Afijn, van het een komt het ander en na mijn reactie gegeven te hebben kwam een uitnodiging voor een kennismaking binnen. Mijn voorstel was dat we dan samen even op pad konden gaan om te straatfotograferen. Dit werd netjes, beleefd en onderbouwd van de hand gewezen. Deze keurige enthousiaste fotograferende jongeman bleek een ietwat oudere meneer van 82 jaar oud te zijn. U raadt het al… en niet meer zo goed ter been. Krijg nou tiete!!
Over het algemeen ken ik oudere mensen die met moeite de aan/uit knop op hun computer kunnen vinden. Oké, dit is overdreven, maar toch. Hier was iemand op leeftijd die als een volleerde computeraar met zijn foto’s aan de slag is gegaan. Die Piet moest ik leren kennen, hetgeen ook gebeurde.

Digitale Piet

Het was een uiterst plezierige kennismaking met veel fotoverhalen. Piet is in 1974 – analoog – gaan fotograferen. Jawel, hij heeft al zijn foto’s bewaard. Negatieven en dia’s heeft hij zelf omgezet naar digitale bestanden. Op zijn Mac computer staan al zijn ruim 27.000 foto’s! opgeslagen. Vraag hem een foto en Piet vindt het binnen een paar seconden. Alle foto’s zijn keurig gerubriceerd op onderwerp, jaar, maand en locatie. Hij werkt vanuit iPhoto. Sleept een foto voor bewerking vanuit iPhoto naar Photoshop. Na de digitale bewerking wordt de nieuwe foto gearchiveerd. Piet heeft zich niet alleen het verbeteren van foto’s in Photoshop eigen gemaakt, maar ook het vrijmaken van onderwerpen en het samenstellen van totaal nieuwe afbeeldingen. Ook bezit hij een goed gevulde map met abstracte foto’s. Eens waren dit gewone kiekjes, niets bijzonders, maar hij heeft deze bewerkt tot echte abstracte kunstwerkjes. Veel straatfoto’s, maar ook series, gemaakt van vissersboten in IJmuiden, architectuur, natuur etc. Zijn workflow heeft wel een nadeel, namelijk dat hij alles in lage resolutie jpeg (i.v.m. raw) doet. Van fotograferen tot en met herhaaldelijk bewerken, opslaan, openen, nabewerken en opslaan en zo voort en zo verder. Nu begreep ik ook waarom een aantal foto’s te scherp en pixelachtig waren.

Natuurlijk moest ik een portret maken van deze gepassioneerde oudere jongere fotograaf. Natuurlijk in zwart-wit. Natuurlijk poseerde hij bereidwillig. Natuurlijk zien wij elkaar binnenkort weer. En… natuurlijk heb ik enorm veel respect voor de enthousiaste digitale Piet, de alleskunner.

Door op onderstaande linken te klikken kunt u zelf kennismaken met het werk van Piet:
Serie 1
Serie 2