Drie Wijzen op pad

Wanneer ze zijn gaan lopen, dat weet ik niet. Maar lopen deden ze, de drie wijze vrouwen uit het Oosten. De een in Uggs gestoken, de tweede op sneakers en de derde op fantasieloze platte schoeisel. Vlot verliep het niet. Het was ook warm. De wijze vrouw op Uggs en met ultrakorte rok had nog het minste last van de overdagse warmte. Alleen moest zij wel oppassen dat de zonnestralen haar te diepe decolleté te veel zouden bestralen. De wijze vrouw op het reguliere schoeisel had daar geen last van. Integendeel zelfs. Binnen in haar boerka leek het wel een sauna. Zij voelde zich echter meer op haar gemak dan haar te opzichtige Uggs collega. Als te doen gebruikelijk was de wijze vrouw op sneakers echt de wijze gulden middenweg. Haar nauwelijks zichtbare schampere glimlach om haar mond was haar enige uiting dat zij het niet eens was met de uiterlijke vertoningen van haar twee collega Wijzen. Als enige had zij een goede compacte navigatie meegenomen. Navigeren op basis van de sterren had geen van hen geleerd. Daarbij zouden ze ook regelmatig in de war raken door de passage van het International Space Station. Hoe dan ook, deze voettocht had een doel, namelijk het verwelkomen van een nieuwboorling.
De navigatie wees de route. Dwars door bebouwd en over onbebouwd terrein. Wolkenkrabbers werden afgewisseld door open terreinen bestrooid met zand en middelhoge bergen. Regelmatig werd het navigatie-apparatus bijgeladen middels een compacte handzame zonnecel. Eenmaal hadden zij een lift gekregen van een enorme vrachtauto met Nederlands kenteken maar met een Oost-Europese chauffeur. De rest werd per voet afgelegd.

Polarisatie

De drie Wijzen wisten niet wat hen te wachten stond. De WhatsApp die zij hadden ontvangen bevatte summiere informatie. Alleen een verzamellocatie, vertrekdatum en tijd, de richting die zij moesten lopen en dat eenieder een cadeau moest meenemen. Zij zouden vanzelf een onmiskenbaar teken tegenkomen zodra zij hun doel hadden bereikt. Verder werd uit het bericht duidelijk dat er een geboorte aanstaande was. Zij hadden alle drie gelijktijdig het bericht ontvangen, namelijk tijdens de lunch op de universiteit waar ze werken. Het WhatsApp-bericht was niet echt dwingend, maar liet ook geen ruimte om deze toch niet te negeren.
Al dagen liepen zij achtereen naar hun onbekende bestemming. Tussendoor werd er regelmatig een rustpauze ingelast. ’s Nachts vonden zij eenvoudige slaapplaatsen in een hostel. Ze waren licht bepakt met alleen het noodzakelijke wat zij nodig hadden voor deze reis en de cadeaus. Om de nieuwboorling te begroeten en te vereren hadden de wijze vrouwen de nieuwste versie van de iPhone, een flesje TOM FORD Old Wood Eau de Parfum en een levenslang abonnement bij McDonalds meegenomen.
Tijdens de schemeravond van hun zevende reisdag doemde aan de ginder de gloed op van een stad. Dit betekende dat zij nog maar kort hoefde te lopen voordat zij misschien de nacht konden doorbrengen in een meer prestigieus sterrenhotel. Dit idee gaf hun moed. Ondanks hun goede fysieke conditie raakten ze toch langzaamaan verzwakt. De vermoeidheid ging ook parten spelen in de onderlinge verstandhouding. Konden zij in het begin goed met elkaar overweg, naarmate de tijd vorderde, kwamen meer tegenstellingen aan de oppervlakte. Eigenlijk raakte deze kleine groep wijze vrouwen sterk gepolariseerd. Het gevolg was dat een academisch dispuut telkenmale verzandde in het onzinnig oprakelen van eigen rigide visies. Zelfs de wijze van de gulden middenweg kon niets meer bewerkstelligen om de gelederen gesloten te krijgen. Ze moesten weldra hun doel bereiken anders zou deze missie gegarandeerd op niets uitlopen.

Eindbestemming

De gloed van de stad kwam alras dichterbij. Wat zij uit de verte niet hadden herkend, was een gigantisch hoge kerstboom. Niet zo’n klassieke naaldboom met versierselen, maar een hoge mast met felle verlichting aan de tuikabels. Dwars door de laatste restjes woestijn liepen zij linea recta naar deze te moderne kerstboom. Dit kon niet anders dan dat dit hun teken moest zijn. Hun gepolariseerde geschillen verdwenen naar de achtergrond. Het aanschouwen van hun einddoel zorgde voor verbroedering en tastbare onzekerheid. Intuïtief hadden ze eendrachtig besloten om naar deze moderne kerstboom te gaan. Maar wat zouden ze daar aantreffen? Was het überhaupt wel hun eindbestemming, hun lot? De slordige buitenwijken van het moderne Bethlehem lieten de Wijzen snel achter zich. Vreemde blikken van de inwoners vielen hun ten deel. Luid claxonnerende auto’s hielden er amper rekening mee dat zij drukke wegen wilden oversteken. Het kabaal en de drukte waren hels. Hun oren waren gewend geraakt aan de stilte van de afgelopen dagen. Dit was echt te veel, maar onverstoorbaar vervolgden zij hun weg. De kerstboom leek wel in de hemel te eindigen met zijn verlichte top. Zo enorm hoog en kolossaal was het. Op het moment dat zij de voet van de hemelrijkende kerstboom zagen, wisten zij dat hun vrouwelijke intuïtie hun niet in de steek had gelaten. Dit was hun eindbestemming.

Imanu’ela

Aan de voet van de kerstboom was een melkveehouderij gesitueerd. Hoewel de boerderij zelf donker was, was een aanpalend object verlicht. Nee, het was niet zo’n typisch klassieke stal. Het was groter en bedoeld voor veel vee. Zacht geelachtig licht werd door de stal gestrooid. Het melkvee had zich gegroepeerd in een van de hoeken van de stal. Er hing een weldadige serene rust. De koeien weken gracieus uiteen toen ook de drie wijzen zich naar de bewuste hoek begaven. In de hoek werden zij geconfronteerd met de nieuwboorling. Een slapende baby met een vredige gelaatsuitdrukking. Eigenlijk leek het wel alsof er een begin van een glimlach op de toet van de baby te zien was. Of misschien was het genoegzaamheid wat zij zagen. De Maxi Cosi, waarin de baby lag, leek wel in een lichtbundel te staan, terwijl er geen lichtbron zichtbaar was die hiervoor verantwoordelijk was. De harten van de Wijzen vervulde zich met een gevoel van pure tevredenheid en gelukzalige warmte. Ze wilden de baby oppakken en intens knuffelen. De moeder voorkwam dat. Zij zat gehurkt naast de Maxi Cosi en hield haar baby nauwlettend in de gaten. De Wijzen vroegen de moeder waar en wie de vader was. Moeder wees op de andere vrouw naast haar. Nee, het was niet echt een onbevlekte ontvangenis. Deze zwangerschap was heel klinisch in de kliniek tot stand gekomen en met behulp van de spermabank en IVF. Wat de Wijzen direct opviel, naast het feit dat deze nieuwboorling twee moeders zou hebben, was de verschillende herkomst van de ouders. De vrouw die het eerst sprak, was duidelijk Joods, terwijl de meer zwijgzame vrouw van Palestijnse afkomst was. Dit realiserende schaamden de drie Wijzen zich voor hun niet aflatende polariserende gekibbel onderweg. Zij beseften dat er zoveel meer is dan hun eigen mening aan een ander opleggen. Verdraagzaamheid, menselijke warmte en het bieden van geborgenheid is boven alles verheven. Het kindje voor hen lag in alle onschuld te slapen en had hen nu al een wijze levensles geleerd. Hoewel de baby al een andere naam had gekregen, noemde de wijze vrouwen haar Imanu’ela.
Nederig werden de cadeaus naast de Maxi Cosi gelegd. Uit een tas werd een kaart en een balpen gehaald. Alle drie schreven zij iets op de kaart. Iets wat het kind richting zou geven tijdens haar verdere leven. Zij hadden opgeschreven:
Zie deze cadeaus als tekenen van overbodigheid. Gebruik de telefoon alleen als er grote afstanden overbrugd moeten worden. Het zal nooit en te nimmer persoonlijk contact vervangen. Praat en eet met je familie en je vrienden, wanneer dan ook. Praat recht uit het hart.
Een hedendaags teken van de vluchtigheid des levens is het snelle fastfood abonnement. Smakelijk, maar niet echt uitblinkend in gezondheid en rust. Probeer het zoveel mogelijk te vermijden, maar gun iemand zo nu en dan deze pret.
Een rein verdraagzaam leven hoeft niet verbloemd te worden door dure excentrieke reukwaters of andere uiterlijkheden. Wees rein, blijf waardig en verstandig zoals je bent
.”

Zalig Kerstfeest!