Voorzichtig lopend over de plankieren van het strand. Haar benen zijn niet meer in staat om voldoende steun en balans te bieden. Een stok dient te worden aangesproken op ondersteuning.
Succesvol.
Het rulle zand kan haar er niet van weerhouden om de waterkant te bezoeken. Op zoek naar enige verkoeling in de zinderende nazomerse hitte van Kreta. Het koele water van de Egeïsche Zee knabbelt aan haar voeten en aan de rubberen dop van haar wandelstok. Wellicht een vreemde gedachte, maar zal zo’n stok aangevreten kunnen worden door het intens zilte water? Het zal toch wat zijn als zij ooit haar steun en toeverlaat, onverwacht, want dan gebeurt het altijd, onverwacht, verliest….. op haar hoge leeftijd.

Niet alleen kijkt zij mijmerend uit over de zee, maar ook over haar leven. Decennia ligt het achter haar. Niet in haar toekomst. Wat zou zij denken? Misschien wel niets. Misschien staat zij daar eenvoudigweg, maar zo begrijpelijk, te genieten. Te genieten van datgene wat er nog is. Misschien kan niet veel toch veel zijn. Of is, voor deze dame, niet veel juist een equivalent van een onmetelijke rijkdom aan geluk.

Hoe dan ook, deze vrouw, ogenschijnlijk fragiel maar kranig, lijkt het toonbeeld van sterkte en onuitputtelijke wilskracht. Alleen, maar toch sterk.