Bizar, zeg maar

Je moet toch wat… Maar wat? In ieder geval iets wat je zelf leuk vindt. Eigenlijk geldt dat voor het ganse leven, doen wat je leuk vindt. Geeft het meeste plezier en voldoening. Maar in de fotografie geldt het ook, natuurlijk. Kom maar op met een leuk fotoproject. Leuk betekent dat het een lange houdbaarheidsdatum heeft, het project foto’s oplevert die je zelf mooi vindt en dat het aangenaam fotograferen is. Anders gezegd; je moet je ei erin kwijt kunnen kennen. Naaktfotografie – in zwart-wit – mag niet. Nee, niet zomaar een beetje verboden. Maar echt streng verboden door moeder de vrouw. Ze wil het niet, dus gebeurt het niet. Mocht u nu een beeld hebben van een vrouw met papillotten in het haar, half opgerookt peukje in de mondhoek, gebloemd keukenschort voor, chagrijnig uiterlijk en een deegrol dreigend in haar hand… houdt u dan vooral dit beeld vast! Kan nooit kwaad.
Mijn fotoproject over getatoeëerde mensen is bijna afgesloten. Nog enkele mooie mensen fotograferen om het af te ronden. Dan is Kees klaar en kan het worden afgrond. Het nieuwe fotoproject is een open project, gelaagd, tijdloos en met oneindige diversiteit. Ook de naam moet dit allemaal aankunnen. Bedenk maar eens wat… Maar wat? Met een enkeling overleg gehad. Hun hebben geen idee, zeg maar, dus, waarbij het ook nog eens is zoals het is. Absoluut! Bizar, zeg maar. En een passende naam is pas echt een uitdaging. Niet dan, ja toch!?

Altijd leuke mensen

Opvallend aan het fotoproject met getatoeëerde mensen is dat het zulke leuke en vriendelijke mensen zijn. Kunnen niet getatoeëerde personages het idee opgevat hebben dat wel getatoeëerde mensen asociaal zijn, dan beweer ik nu stante pede het tegendeel. Mensen met tatoeages kun je in twee groepen indelen, namelijk a) zij die de tatoeage(s) hebben als versiering, en b) zij die er een betekenis aan gekoppeld hebben. Maar, bovenal, het heeft vaak een diepere betekenis. Wat ook zo goed bevallen is, is het werken met gewone mensen. Gewone mensen die niet gewend zijn om te poseren voor de camera. Dit betekent vaak dat zij – na het overwinnen van enige onwennigheid – naturel blijven. Geen poseertrucjes. Geen onechtheid. Ze blijven gewoon zichzelf. Mooi zoals ze in werkelijkheid zijn. Geen lagen make-up en geen ingrijpende Fotosjop ingrepen. Dat wil ik weer in het nieuwe project.

Facebook helpt

Afijn, het portretteren van mensen, dat moet centraal staan in het nieuwe project. Mensen alleen is een beetje saai, dus moet het met iets worden. Dat iets kan vrolijk, muzikaal, diepzinnig of triest zijn. Vrolijk beginnen dan maar. Tijdens een reportage van de carnavalsintocht in Roosendaal waren zoveel mensen met leuke versieringen. Zo herinner ik mij een mevrouw met een brede lach op haar gezicht met een pluizige hoed op. Een jongetje bij de brandweer had een grappige helm op. Hmmm… mensen met… een hoed! Om te beginnen. En laat ik dan officieel beginnen met die vriendelijke mevrouw met de pluizige carnavalshoed. Ken ik haar? Nee. Via Facebook een fotoselectie beschikbaar gemaakt van de Roosendaalse carnaval. De selectie gelardeerd met een oproep om met de betreffende mevrouw in contact te komen. En ja hoor, via via komt het bericht bij de juiste persoon terecht. De zegeningen van Facebook. Lang verhaal kort, de fotosessie is hartelijk ontvangen en succesvol verlopen.

Mensen met…

Met de eerste fotosessie van Susan, zo heet dus de vriendelijke mevrouw met de pluizige carnavalshoed, is formeel een start gemaakt met het nieuwe fotoproject Mensen met… een hoed. Het was Susan’s eerste keer voor de camera. Ongedwongen, op haar gemak en naturel. Twee fotoseries gemaakt, een lachende en een serieuze. In zwart-wit, dat wel natuurlijk. Het volgende model is Mars met zijn pet op. Het begint te lopen. Niet binnen natuurlijk. Deze serie wordt vanzelfsprekend gecompleteerd met straatfoto’s van mensen met… een hoed. Je bent en blijft immers ook straatfotograaf.

Oproep

Kent u mensen met een leuke, bijzondere, grappige, aandoenlijke, sierlijke, ouderwetse of wat dan ook hoed? Of draagt u tijdens uw werk iets van een hoofddeksel. Ik ben geïnteresseerd om hen te portretteren. Als u, zei, hen of hun ook interesse hebben? Het kost een klein beetje tijd. Meer niet. Kijk op www.mensenmet.nl voor iets meer informatie. Bizar toch, zeg maar.

“Kunnen niet getatoeëerde personages het idee opgevat hebben dat wel getatoeëerde mensen asociaal zijn, dan beweer ik nu stante pede het tegendeel.”