“Ochi! No, no!”
De Griekse visserman is duidelijk. Met de camera voor mijn oog sta ik voor hem. Hij staat met een krabbertje kleine visjes te ontschubben. Met deze duidelijke bewoordingen wordt het ontschubben gestaakt. Zijn gereedschap wordt weggelegd en hij kijkt mij aan.
“You photo? Ahh, you photo!”
Geen idee wat de man wil of bedoelt. Is dit nu het moment waar veel straatfotografen angstig voor zijn? Is dit nu het moment dat – met veel stampei – de fotograaf duidelijke wordt gemaakt dat het maken van een foto niet op prijs wordt gesteld.
Absoluut geen foto, dus.

De sfeer is verre van onvriendelijk. Hoewel de man niet lacht, kijkt hij ook niet bozig. Hij veegt zijn handen af aan het smoezelige schort voor zijn buik. Pijlsnel duikt hij onder zijn werkbank en trek een grote witte – eigenlijk, een gewezen witte – plastic ton tevoorschijn. Behendig wordt het deksel gelicht en schiet zijn hand naar de bodem van de ton. Een grote vis wordt bij de kieuwen hoog gehouden. Een brede glimlach – van trots – staat op het gelaat van de visser gebeiteld.
“Make photo, you make photo. Much better, because much bigger.”

Dat is dus de bedoeling. De visser wil trots geportretteerd worden met zijn grootste dagvangst. Hij poseert, ik fotografeer. Er is geen plaats voor twijfel, schroom of terughoudendheid voor het maken van foto’s. Op straat fotografeer je. De visser aan het werk is een mooie foto die de couleur locale weergeeft. De foto van de trotse visser die poseert, valt feitelijk buiten de categorie van straatfotografie. Het is een geënsceneerde foto. De foto is zeker niet minder goed of mooi.
Het is anders.

Make photo, you make photo. Much better, because much bigger.

Ik bedank hem vriendelijk en de vis verdwijnt vervolgens weer in de ton. Hij lacht. Hij is oprecht trots. Hij gaat weer verder met het ontschubben van zijn kleine vangst. Na nog een foto van het ‘gewone’ werk, vervolg ik mijn weg.

Fisherman (2) - Herman de Pagter | We Think Photo