Fotograferen in Rotterdam dan

Fotograferen in Rotterdam dan

Hardlopende marathonlopers

De afspraak om in Rotterdam te gaan fotograferen was vele weken geleden gemaakt. Gewoon even via de mail een datum prikken. Niets bijzonders. Jacco, Marcel en ik gaan een dagje Rotterdam fotograferen. J en M houden van gebouwenfotografie en ikke doe vol gaarne straatfoto’s maken met mensen in de hoofdrol. En zoals ze elders plegen te zeggen… Rotterdam heeft het. Daags voor de dag begin ik met het nalopen van de camera’s en het opladen van de batterijen. Ook begint het nadenken, inherent aan de voorbereiding, over welke camera en objectief met het baasje mee mogen. De woensdag ervoor moest een afspraak in Rotterdam nagekomen worden. Daar zag ik billboards langs de weg met de aankondiging van de Rotterdam marathon 2015. Geinig. Zal wel weer knetterdruk worden in de stad. Moet je er niet wezen, dan. Een kilometer later, bij het tweede billboard, valt het oog op de datum. Hmmmm, 12 april, dat is snel. Maar wanneer precies? Geen idee. Pas bij het derde billboard gaat de flitslamp branden. Holie-me-tolie. Als wij gaan fotograferen, wordt ook de marathon gelopen. Jacco reageert optimistisch en oppert dat er dan in ieder geval mensen genoeg zijn om te fotograferen. Daarna proest hij het uit. Mars wil met de trein. Geen ge-emmer met parkeren en vanaf het centraal station is het gelijk gebouwen fotograferen. Ook een voordeel. Ja toch! Niet dan? En zo gebeurt het dat wij gedrieën naar de hardlopende marathonlopers in Rotterdam gaan. Bepakt en bezakt.

TGV Rotterdam Centraal (2015)

(klik voor vergroting)

meer…

Nieuw fotoproject van start

Nieuw fotoproject van start

Bizar, zeg maar

Je moet toch wat… Maar wat? In ieder geval iets wat je zelf leuk vindt. Eigenlijk geldt dat voor het ganse leven, doen wat je leuk vindt. Geeft het meeste plezier en voldoening. Maar in de fotografie geldt het ook, natuurlijk. Kom maar op met een leuk fotoproject. Leuk betekent dat het een lange houdbaarheidsdatum heeft, het project foto’s oplevert die je zelf mooi vindt en dat het aangenaam fotograferen is. Anders gezegd; je moet je ei erin kwijt kunnen kennen. Naaktfotografie – in zwart-wit – mag niet. Nee, niet zomaar een beetje verboden. Maar echt streng verboden door moeder de vrouw. Ze wil het niet, dus gebeurt het niet. Mocht u nu een beeld hebben van een vrouw met papillotten in het haar, half opgerookt peukje in de mondhoek, gebloemd keukenschort voor, chagrijnig uiterlijk en een deegrol dreigend in haar hand… houdt u dan vooral dit beeld vast! Kan nooit kwaad.
Mijn fotoproject over getatoeëerde mensen is bijna afgesloten. Nog enkele mooie mensen fotograferen om het af te ronden. Dan is Kees klaar en kan het worden afgrond. Het nieuwe fotoproject is een open project, gelaagd, tijdloos en met oneindige diversiteit. Ook de naam moet dit allemaal aankunnen. Bedenk maar eens wat… Maar wat? Met een enkeling overleg gehad. Hun hebben geen idee, zeg maar, dus, waarbij het ook nog eens is zoals het is. Absoluut! Bizar, zeg maar. En een passende naam is pas echt een uitdaging. Niet dan, ja toch!? meer…

Fijn foto’s koekeloeren

Fijn foto’s koekeloeren

Expositie der foto’s

Jawel, het is zover… de jaarlijkse foto-expositie van fotoclub Brabantse Wal is er weer. Ik wil, ik moet en ik mag kijken. Ook weer jureren. Foto’s kijken is sowieso erg leuk, maar jureren is nog leuker. Hoewel het ook spannender is, is het ook iedere keer leerzaam. Een extra aspect is dat Brabantse Wal een jonge fotoclub is. Dit geeft de gelegenheid om de groei qua kwaliteit te observeren. Vorige jaar viel dat ietwat tegen, dus zeer benieuwd naar het resultaat van dit fotojaar. Kortom, een nieuwe frisse expositie om fijn foto’s te koekeloeren op een nieuwe locatie. Nieuwe locatie? meer…

Jongensdroom

Jongensdroom

Brandweerman worden

Wel eens een jongetje gevraagd wat hij later wil worden? Zonder twijfel is vaak het antwoord piloot, dokter of brandweerman. Aansprekende beroepen. Nooit zal er worden geantwoord dat hij fotograaf wil worden. Echt nooit. En toch zijn er zo veel fotografen, dus ergens wordt het toekomstplan bijgesteld. Maar niet op jeugdige leeftijd. Dan moet het stoer en aansprekend zijn. Kleine jongens kijken dan ook volop om zich heen. Op zoek naar voorbeelden en rolmodellen. Van oudsher een zware taak voor vaders. Hier zette vader – ver voor de emancipatiegolf – zoonlief op het pad naar de volwassenheid. Als slagroom op het toetje mocht zoon ook wel eens een keertje mee naar vaders werk. Om te kijken wat vader nu eigenlijk doet, behalve het vlees snijden op zondag. Ziet u het al voor u dat het kind mag kijken in de hangar waar de straaljager van papa staat? Of een rondleiding door het ziekenhuis? Of de fotostudio, want dan maken we gelijk een mooie foto. Of bij de brandweerkazerne? Ja, ik wil brandweerman worden! Stoer. Op naar de brandweerkazerne. meer…

PS 15

PS 15

PS klinkt als muziek in mijn oren

PS staat volop in de belangstelling. Iedereen weet dat het dan over de Provinciale Staten verkiezingen gaat. Dat is momenteel het eerste waaraan mensen bij PS aan denken. Ik niet. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger. He ja, we zijn er weer. Vroeger dit. Vroeger dat. En vroeger beter. Nee, daar gaat het niet over. Het gaat nu even over muziek. En ja, de muziek van vroeger vind ik over het algemeen beter en mooier dan het gehakketak van tegenwoordig. PS doet mij namelijk denken aan Gruppo Sportivo. De band van Hagenees en muzikant Hans Vandenburg. Eind jaren 70 brachten zij hun eerste platen uit. Op vinyl. Een beetje cult. Een beetje vrolijk. Een beetje swingende Rock en Roll. De tweede Gruppo LP ‘Back to 78’ is opgeluisterd met het nummer P.S. 78. Gewoon een lekker nummer. Dat is mijn PS. PS 78! meer…

Bezetting Maagdenhuis 2015

Bezetting Maagdenhuis 2015

Maagdenhuis ontmaagd

Oké, direct maar een flauw grapje… het Maagdenhuis is geen maagd meer en was geen maagd meer. Flauw, maar wel duidelijk en waar. Ook dat. Maar de bezetting door protesterende studenten in februari 2015 is niet de eerste studentenbezetting. De ontmaagding vond plaats – zoals zo vaak genoemd in de media – in mei 1969. Op negen-jarige leeftijd had ik hier destijds geen weet van. Nu wel. Hoe kan het ook anders met een op volle toeren draaiend media landschap. En het toeval wil dat wij – o, o, hoe toevallig – net naar Amsterdam gaan. Een mooie gelegenheid om het studentenprotest aldaar te bezoeken en te fotograferen. Mijn vrouw wil onder andere naar de DWDD Popup tentoonstelling. Tuurlijk schat, prima idee. Het is even een stukje lopen, maar ik ga graag met je mee. Zo, geregeld. Het Maagdenhuis ligt om de hoek van de DWDD Popup. Maagdenhuis… hier wij komen! meer…

De waarde van foto’s

De waarde van foto’s

Foto als dierbaar bezit

Het is alweer enige tijd geleden dat mijn schoonvader is overleden. Komende september – de elfde – drie jaar. Een overlijden is vaak een trieste gebeurtenis waar veel emoties mee gepaard gaan. Altijd is het afwachten hoe de direct betrokkenen op het overlijden van hun dierbare reageren. Reacties komen – naar mijn ervaring – gefaseerd naar buiten. Is er eerst een verslagenheid, soms zelfs een soort opluchting als het overlijden van de overlevende een verlossing is, dan volgt onherroepelijk verdriet. Nu denkt u natuurlijk dat ik iedereen ga adviseren om op de foto te gaan. Goed voor de nabestaanden. Die hebben dan tijdens de periode van niet aflatend verdriet de foto’s nog. Nou, dan komt de familie van veel fotografen er bekaaid vanaf. Fotografen staan immers bij verre voorkeur liever achter Pa van Herwijnen in de tuin (1990).dan voor de camera. Toch is dit natuurlijk wel een zaak van aandacht. Foto’s – gemaakt op gepaste momenten – dienen vaak als dierbare herinnering. Een foto kantelt van een gewone afbeelding naar een dierbaar bezit. Zo heeft iemand jaren geleden een treffende foto van mijn schoonvader gemaakt. Op de foto zit hij gemakkelijk in de tuinstoel – in het zonnetje – genotzalig aan zijn pijp te lurken. Deze foto diende als inspiratie voor een kleinzoon om de treffende foto te transformeren naar een treffend geschilderd portret. Maar daar gaat het nu niet over. Nu gaat het over een daguerreotypie. Een daguerreotypie – gemaakt in 1853/1854 – die opeens ten tonele verschijnt, na het overlijden van schoonpapa. meer…

Alaaf… en waar is de Gall & Gall?

Alaaf… en waar is de Gall & Gall?

Twee bananen

De vrijdagmiddag voor carnaval is traditioneel een leutige laatste schoolmiddag voor de kids. Verkleed en al wordt een laatste bezoek gebracht aan school, alvorens de carnavalsvakantie los barst. Een normale gang van zaken. In de stad maakt men zich ook op voor het carnaval. Mensen kopen massaal in en winkeliers verkopen massaal uit. In de hoofdstraat steken twee bananen de straat over, nadat ze eerst – natuurlijk – goed hebben uitgekeken. Twee bananen? Oké, laat het carnaval maar beginnen. meer…

Naar Donner met vergeten camera

Naar Donner met vergeten camera

Vervlogen tijden

Een keiharde onderhandeling. Het mes ligt letterlijk op tafel. Logisch want we zitten te eten. Vol medelijden met mijzelf geef ik toe dat ik de onderhandeling heb verloren. Het gevolg is duidelijk, ik moet rijden. Al mijn argumenten om juist niet te hoeven rijden zijn resoluut van tafel geveegd. De auto is niet te groot voor de garage. Zij wijst de weg, en ook wel tijdig zelfs. Maar de auto heeft ook nog dorst, dus bijvullen moet eerst. Afijn, op naar Rotterdam, dus. Op naar boekhandel Donner. Nu moeten we ons nog haasten ook. Waar is de tijd gebleven dat wij mannen de dienst uit mochten maken. Vervlogen. meer…

Wel of geen straatfotografie?

Wel of geen straatfotografie?

Fotograferen in Antwerpen

Hoe laat, zeg je???? Vertwijfeling, dat is wat ik in haar stem meen te horen. Of ik wel goed bij m’n snik ben. Zondag… zo vroeg? Hoe dan ook, om zondagochtend iets over zevenen gaat de wekker. Zo heb je nog wat aan je vrije dag. Acht uur verzamelen voor een kop koffie. Vervolgens gedrieën naar Antwerpen. De drie Musketiers – zoals Marcel ons noemt – gaan straatfotograferen helemaal in het buitenland. Yes! Het doel is om met één echt goede foto thuis te komen. Meer is er niet te wensen. En het moet een leuke dag worden. Dat ook.
Voorafgaande een dergelijke trip ben ik altijd vol twijfel. Wat wel en wat niet mee te nemen. In ieder geval licht bepakt. Een strikte voorwaarde. Jammer dat de M9 nog niet terug is. In ieder geval de Monochrom mee, met een 35 millimeter lensje. Ook maar de Canon 5DM3 met het baasje mee. Het 50 millimeter objectief maakt het compleet. Zodra ik de camera’s van Marcel en Jacco zie voel ik mij kaal. Zeg maar gerust nakend en klein. De zichtbare keuze van de heren is een 28-300mm en een 70-200mm objectief. Wat een toeters voor op straat. Getooid met onze camera’s en bijpassende objectieven richting Antwerpen. Here we come. meer…