Welke zonnebloem?

Zonnebloem? Ah, de slimme ietwat verstrooide professor uit de boeken van Kuifje. Niet? Dan de organisatie die mensen met een beperking helpt. Hmm, ook niet? Vincent van Gogh dan! Dit jaar is het 125 jaar geleden dat hij, één van Neerlands meest getalenteerde kunstschilders, is overleden. Vincent heeft de zonnebloem een prachtig erepodium gegeven. Gemaakt tot een fleurig en kleurig symbool van de zomer.

MH17

Fietsend door onze regio zijn zonnebloemvelden weer volop te zien. Tussen Steenbergen en Heense Molen zijn diverse velden zonnebloem-geel gekleurd. Het aanzicht is een foto waard. Normaliter dwalen mijn gedachten dan vrolijk af naar Van Gogh. Lopende door de rijen zonnige bloemen ben ik op zoek naar een goede compositie in zwart-wit. Stilte is alom aanwezig.
Inmiddels staat de zonnebloem ook symbool ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers van de MH17 ramp. Dit vliegtuig is – nu alweer ruim een jaar geleden – in een veld met zonnebloemen terecht gekomen. Eigenlijk is zoveel leed en schoonheid niet te combineren. Maar het leven laat zich niet sturen en blijft onberekenbaar.

Heden wordt verleden

Vanuit de verte zwelt een motor aan. Een tractor – maaimechanisme paraat – draait het zonnebloemveld op. Terwijl ik aan de ene kant van het veld geniet van zoveel natuurlijke pracht, maait hij de zonnebloemen plat aan de andere kant. De tegenstelling kan welhaast niet groter. De tractor wordt naast mij tot stilstand gebracht. De man klimt uit de cabine en vraagt of ik een boeket wil hebben. Eigenlijk is er geen keuze. Of ik neem een boeket mee naar huis om nog dagen te genieten van dit geschenk van de natuur, of alles wordt letterlijk plat gemaaid. De enorme bos zonnebloemen leg ik in de auto. Achteromkijkend zie ik dat bijna heel het kleurrijke veld inmiddels tot het verleden behoort.