Foto als dierbaar bezit

Het is alweer enige tijd geleden dat mijn schoonvader is overleden. Komende september – de elfde – drie jaar. Een overlijden is vaak een trieste gebeurtenis waar veel emoties mee gepaard gaan. Altijd is het afwachten hoe de direct betrokkenen op het overlijden van hun dierbare reageren. Reacties komen – naar mijn ervaring – gefaseerd naar buiten. Is er eerst een verslagenheid, soms zelfs een soort opluchting als het overlijden van de overlevende een verlossing is, dan volgt onherroepelijk verdriet. Nu denkt u natuurlijk dat ik iedereen ga adviseren om op de foto te gaan. Goed voor de nabestaanden. Die hebben dan tijdens de periode van niet aflatend verdriet de foto’s nog. Nou, dan komt de familie van veel fotografen er bekaaid vanaf. Fotografen staan immers bij verre voorkeur liever achter Pa van Herwijnen in de tuin (1990).dan voor de camera. Toch is dit natuurlijk wel een zaak van aandacht. Foto’s – gemaakt op gepaste momenten – dienen vaak als dierbare herinnering. Een foto kantelt van een gewone afbeelding naar een dierbaar bezit. Zo heeft iemand jaren geleden een treffende foto van mijn schoonvader gemaakt. Op de foto zit hij gemakkelijk in de tuinstoel – in het zonnetje – genotzalig aan zijn pijp te lurken. Deze foto diende als inspiratie voor een kleinzoon om de treffende foto te transformeren naar een treffend geschilderd portret. Maar daar gaat het nu niet over. Nu gaat het over een daguerreotypie. Een daguerreotypie – gemaakt in 1853/1854 – die opeens ten tonele verschijnt, na het overlijden van schoonpapa. meer…