Vervlogen tijden

Een keiharde onderhandeling. Het mes ligt letterlijk op tafel. Logisch want we zitten te eten. Vol medelijden met mijzelf geef ik toe dat ik de onderhandeling heb verloren. Het gevolg is duidelijk, ik moet rijden. Al mijn argumenten om juist niet te hoeven rijden zijn resoluut van tafel geveegd. De auto is niet te groot voor de garage. Zij wijst de weg, en ook wel tijdig zelfs. Maar de auto heeft ook nog dorst, dus bijvullen moet eerst. Afijn, op naar Rotterdam, dus. Op naar boekhandel Donner. Nu moeten we ons nog haasten ook. Waar is de tijd gebleven dat wij mannen de dienst uit mochten maken. Vervlogen. meer…